Benim için anahtar kutsal bir objedir; ırzdır, namustur, ardır. Anahtar kaybedenler ırz düşmanıdır, tecavüzcüdür, coşkundur. Ben hiç anahtar kaybetmem. Ancak unutabilirim, o da alzaymır olduğumdan. Fekat bu hususta ev arkadaşlarım açısından pek bir şanssız oldum hep. 7(yazıyla yedi) yıldır aynı evdeyim ve kapı kilidimiz 3(yazıyla üç) kere değişti. Her kilit değişiminde 5 anahtar verildiğini düşünürsek toplamda 15 adet anahtar hunharca kullanıldı. Şu anda elimizde sadece 2 adet anahtar bulunmakta; yani 13 adet anahtar o ya da bu şekilde gözden kayboldu. Ayrıca belirtmemde fayda var ki bunlar sadece alt kilit anahtarlarıydı. Üst kilit ve dış kapı anahtarlarını saymıyorum bile. Kim yiyor anahtarlarımızı???
Yine alzaymırlığımdan dolayı anahtarımı Zeren’de unutmuşum bugün(O da yedek anahtar bu arada). Beşiktaş-Kadıköy vapurunda ortaya çıktı bu durum ve ben Kadıköyde vapurdan inmeden Beşiktaşa geri döndüm. Ordan anahtarı alıp tekrar kadıköy… Yani yaklaşık 1 saat vapur yolculuğu yaptım(beşiktaş->kadıköy->beşitaş non-stop). Bu vesileyle 2 kahve, 1 çay, 6 adet sigara ve 1 adet ceton yedim. Philophobia 3 kere döndü kulağımda. Vapur çalışanlarıyla kanka oldum. Halen başım dönüyo a.g.
Buradan berkoviç’e 2 çift sözüm var. Anahtarlarımızı kaybetmeyelim. Onlara değer verelim. Gözümüz gibi bakalım. Bi de tutmuş vapurlarda sigara yasaklansın diyo(!!!). O da başka bir yazının konusudur. Eshefle kınıyorum…
